Kalambury dla dorosłych – trudne hasła do druku

Ta talia powstała z prostej obserwacji z rodzinnych spotkań: po pierwszej rundzie zwykłych kalamburów dorośli zaczynają się nudzić, bo „kot” i „rower” zgaduje się w trzy sekundy. Dlatego tutaj trafiają wyłącznie hasła z najwyższego poziomu trudności, a wszystkie karty są w trybie „Opisz, nie mów” — trzeba opowiadać tak, żeby nie użyć czterech najbardziej oczywistych słów. Podstawowe zasady i inne talie znajdziesz na stronie kalambury — hasła do druku.

Przykładowe trudne hasła z talii

• Uczucia: tęsknota, zachwyt, wdzięczność, rozczarowanie, zakłopotanie, ekscytacja, obrzydzenie, niecierpliwość.
• Natura i zjawiska: lawina, trzęsienie ziemi, kometa, gwiazdozbiór, zachód słońca, bursztyn, grzybobranie.
• Czynności: nawlekać igłę, rozbijać namiot, rozpalać ognisko, patrzeć przez lornetkę, żonglować, chodzić po linie.
• Sport: szermierka, łucznictwo, skoki narciarskie, rzut dyskiem, bieg przez płotki, żeglarstwo.
• Legendy i baśnie: Pan Twardowski, Królowa Śniegu, szklana góra, kwiat paproci, Sezamie otwórz się.
• Zawody: zegarmistrz, archeolog, pszczelarz, garncarz, dziennikarz.

Przykład karty: hasło zegarmistrz, słowa zakazane: naprawia, wskazówki, czas, tykanie. Spróbuj to opisać — nagle okazuje się, że zostaje lupa w oku i maleńkie śrubki.

Runda przysłów

Przysłowia nie trafiają na karty, bo nie da się ich uczciwie opisać bez słów, z których się składają. Świetnie za to nadają się do pokazywania. Zróbcie z nich finałową rundę: prowadzący szepcze przysłowie do ucha pokazującemu, a drużyna ma dwie minuty. Kilka przysłów z naszej bazy, od najłatwiejszych do pokazania:

• Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść.
• Lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu.
• Kto pod kim dołki kopie, ten sam w nie wpada.
• Gdy kota nie ma, myszy harcują.
• Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
• Nie wywołuj wilka z lasu.
• Wyszło szydło z worka.
• Pierwsze koty za płoty.
• Nie od razu Kraków zbudowano.
• Trafiła kosa na kamień.

Związki frazeologiczne działają tak samo — dopiszcie własne na kartkach i wrzućcie do kapelusza razem z przysłowiami.

Jak grać, żeby było trudno, ale uczciwie

1. Minuta na kartę. Użyjcie minutnika na telefonie. Przy trudnych hasłach dłuższy czas sprawia, że gra się dłuży.
2. Strażnik karty. Osoba z przeciwnej drużyny patrzy opisującemu przez ramię i pilnuje słów zakazanych. Błąd oznacza utratę karty.
3. Jedno „pas” na turę. Opisujący może raz odłożyć kartę i wziąć następną, ale ta odłożona trafia do przeciwnej drużyny jako bonus.
4. Bez gestów. W „Opisz, nie mów” nie pokazujemy rękami — to odróżnia tę wersję od klasycznych kalamburów.

Gdy zabawa się rozkręci, zmieńcie w panelu rodzaj kart na „mieszane” — wtedy część trudnych haseł trzeba pokazać albo narysować, co przy „trzęsieniu ziemi” czy „zakłopotaniu” daje dużo śmiechu.

Na sylwestra mamy osobną talię — kalambury sylwestrowe, a na wieczór pisania przy stole — państwa-miasta dla dorosłych.