Kuku – zasady gry karcianej i ściągawka

Zasady krok po kroku

Rozdający daje osobie po swojej lewej stronie cztery karty, a wszystkim pozostałym po trzy. Reszta talii odkłada się na bok. Gracz z czterema kartami wybiera tę, której nie potrzebuje, i podaje ją zakrytą sąsiadowi z lewej. Teraz sąsiad ma cztery karty i również jedną oddaje dalej. Tak karty krążą wokół stołu — im szybciej, tym zabawniej.

Każdy zbiera trzy karty tej samej wartości, na przykład trzy króle albo trzy siódemki. Kto po oddaniu karty ma w ręce trójkę, woła „kuku!” i kładzie karty zakryte przed sobą. Pozostali grają dalej. Kolejność okrzyków to kolejność miejsc, a ostatnia osoba bez trójki przegrywa rundę i rozdaje w następnej. Na koniec wszyscy odkrywają karty i sprawdzają, czy każde „kuku” było prawdziwe.

Warianty, które spotkasz w domach

• Trójka w kolorze — trzy kiery albo trzy trefle też dają „kuku”.
• Litery K-U-K-U — przegrany każdej rundy dostaje literę, a kto ułoży całe słowo, przegrywa partię.
• Zgadywanie — przegrany zgaduje, czy inni zebrali „kolor” czy „figury”. Za każdą pomyłkę dostaje literę.
• Wymiana z talii — kartę, która wróciła do ciebie po okrążeniu, możesz wymienić na kartę z odłożonej talii.

Typowe spory i jak je rozstrzygamy

„Kuku” przy czterech kartach? Nie liczy się. Woła się dopiero po oddaniu czwartej karty, a za falstart przegrywa się rundę. Czy można oddać kartę, którą przed chwilą dostałem? Tak. Ktoś blokuje podawanie? Umówcie się na odliczanie do pięciu. Kto się zagapi, oddaje kartę, którą właśnie dostał. Dwa okrzyki naraz? Wygrywa ten, kto pierwszy położył karty na stole.

Dla młodszych dzieci

Pięcio- i sześciolatki grają najlepiej we 3–4 osoby i małą talią: tylko dziewiątki, dziesiątki, walety i damy. Trójki zbierają się wtedy szybko, a dziecko nie traci cierpliwości. Nie wprowadzajcie pośpiechu. Dorosły mówi „podaj dalej”, kiedy przychodzi pora, a „kuku!” można zawołać razem z dzieckiem. Litery i zgadywanie zostawcie dla starszych.