Na czym polega gra
Plansza ma sto pól ułożonych wężykiem: od 1 w lewym dolnym rogu do 100 na górze. Na planszy są drabiny i węże. Gracze rzucają kostką i przesuwają pionki. Drabina pozwala przeskoczyć w górę, a wąż zsuwa w dół. Nikt nie wie, kto wygra, aż do ostatniego rzutu.
Zasady i poziomy
- Każdy gracz ma pionek — zwierzątko: żabkę, kotka, pieska albo kurczaka.
- Gracze rzucają kostką po kolei. Na planszy 1–100 kto wyrzuci 6, rzuca jeszcze raz (najwyżej trzy rzuty z rzędu).
- Pionek przesuwa się o tyle pól, ile wypadło oczek. Gra może przesunąć go sama albo poczekać, aż dziecko przeliczy pola palcem.
- Pole u dołu drabiny — wspinaczka w górę. Pole z głową węża — zjazd w dół. Dwa pionki mogą stać na jednym polu.
- Kto pierwszy dotrze na metę, jest pierwszy. Przy trzech i czterech graczach gra toczy się dalej, aż zostanie ostatni gracz (w ustawieniach można grać do końca).
- Mała plansza (4–5 lat): 36 pól, 3 drabiny i 2 węże, dziecko samo przesuwa pionek pole po polu.
- Plansza 1–100 (5–8 lat): 8 drabin i 8 węży, szóstka daje dodatkowy rzut.
- Dokładnie na metę (6–8 lat): 10 węży i trzeba trafić w pole 100 — nadmiar oczek odbija pionek od mety.
Każda plansza jest losowana, ale sprawdzona: gra liczy, ile średnio rzutów trzeba do mety, i odrzuca plansze zbyt krótkie albo ciągnące się bez końca.
Dla kogo i czego uczy
Gra jest dla dzieci od 4 lat. Uczy rozpoznawania oczek na kostce bez liczenia, liczenia pól, czytania liczb do 100 i czekania na swoją kolej. Uczy też przegrywania: zjazd po wężu boli tylko przez chwilę, bo za trzy rzuty może być drabina.
Jak działa na telefonie i klawiaturą
Kostką rzuca się przyciskiem „Rzuć kostką”. Plansza mieści się na ekranie w pionie. W trybie „przeliczam sam” dziecko stuka kolejne pola, a pionek idzie krok po kroku — gra przyjmuje tylko następne pole, a po kilku sekundach bez ruchu albo po stuknięciu „Pokaż mi” podświetla właściwe pole. Komputer rzuca za swój pionek sam.
Na komputerze spacja albo R rzuca kostką, strzałka w prawo przesuwa pionek o jedno pole w trybie „przeliczam sam”, H pokazuje właściwe pole, a strzałki po planszy czytają pola (numer, drabina, zjeżdżalnia, kto na nim stoi). Esc włącza pauzę. W ustawieniach ⚙ można zmienić motyw planszy (łąka, morze, kosmos) i włączyć czytanie komunikatów na głos. Nie ma reklam ani kont, a po pierwszym otwarciu gra działa bez internetu.
Wskazówki dla rodzica
- Przeliczanie zamiast automatu. Dla 4–5-latków włącz tryb, w którym dziecko samo przesuwa pionek pole po polu. To świetne ćwiczenie liczenia.
- Przegrana to nie koniec świata. Zjazd po wężu bywa trudny dla małych graczy. Warto powiedzieć głośno: „mnie też to spotkało, zobaczymy, co będzie dalej”.
- Każdy ma szansę. To jedna z niewielu gier, w których 4-latek i dorosły mają dokładnie takie same szanse. Dobrze nadaje się do gry całą rodziną.
- Narysujcie własną planszę. Po grze zaproponuj zrobienie planszy na kartce, z własnymi drabinami i wężami w miejscach wybranych przez dziecko.
Wersja do druku
Gry z kostką na papierze to nasze wyścigi na kartce i plansze do gier, które wystarczy wydrukować i dołożyć kostkę.
