Co jest na kartce
- Skrót zasad u góry: próg 51 punktów przy pierwszym wyłożeniu, wartości kart przy wykładaniu, punkty karne za karty w ręce, limit partii oraz definicje sekwensu i grupy.
- Tabela rozdań: dla każdego gracza kolumna „kara” i „suma” (stan po rozdaniu), pogrubiony co piąty wiersz i wiersz „Miejsce” na końcu.
- Ramka „Nasze zasady domowe”: ile wart jest joker w ręce, ile kosztuje as, kara dla kogoś, kto nic nie wyłożył, podwójne kary za „remik z ręki”, próg 51 albo 40 i to, czy pierwsze wyłożenie musi zawierać sekwens bez jokera.
Jak grać w remika — zasady
Przygotowanie. Gracie dwiema taliami po 52 karty z czterema jokerami, czyli 108 kartami. Każdy dostaje 13 kart, a gracz zaczynający — 14. Resztę kładzie się zakrytą jako stos do dobierania. Obok powstaje stos kart odrzuconych.
Tura. Na początku tury dobierasz jedną kartę: z zakrytego stosu albo wierzchnią z odrzuconych. Potem możesz wyłożyć układy albo dołożyć karty do układów już leżących na stole. Turę kończysz, odkładając jedną kartę na stos odrzuconych.
Układy. Sekwens to co najmniej trzy kolejne karty w jednym kolorze (as może być na początku A-2-3 albo na końcu D-K-A, ale zwykle nie „przez róg”). Grupa to trzy lub cztery karty tej samej wartości w różnych kolorach.
Pierwsze wyłożenie — 51. Dopóki nie wyłożysz układów wartych razem co najmniej 51 punktów, nie możesz dokładać do cudzych układów. Liczą się karty: 2–10 według oczek, figury po 10, as 11 (w sekwensie A-2-3 za 1).
Jokery. Joker zastępuje dowolną kartę. W wielu domach można go zabrać ze stołu, jeśli kładzie się w jego miejsce kartę, którą zastępował, i od razu wykorzystać w nowym układzie.
Koniec rozdania. Rozdanie wygrywa ten, kto pozbędzie się wszystkich kart. Ostatnią kartę zwykle trzeba odrzucić. Jeśli ktoś wyłoży wszystko naraz, bez wcześniejszych wyłożeń, to tak zwany „remik z ręki”. W wielu domach przeciwnicy płacą wtedy podwójnie.
Punktacja i zapis
Po rozdaniu każdy oprócz zwycięzcy sumuje karty w ręce: 2–10 według oczek, figury po 10, as 11, joker 25. Zapisujący wpisuje karę w kolumnie „kara” i od razu dodaje ją do „sumy”. Tak w każdej chwili widać, kto zbliża się do limitu. Popularny limit to 500 punktów: kto go przekroczy, odpada, a gra toczy się dalej bez niego. Wygrywa ostatni gracz przy stole albo, jeśli umówicie się na określoną liczbę rozdań, osoba z najmniejszą sumą.
Remik ma więcej wariantów niż jakakolwiek inna popularna gra karciana w Polsce. Dlatego na kartce jest duża ramka zasad domowych. Zaznaczcie w niej swój wariant, zanim padnie pierwsza karta.
Wskazówki do zapisu
- Liczcie kary na głos — po jednej karcie — zanim zapisujący wpisze wynik. Pomyłki przy jokerach i asach są najczęstsze.
- Jeśli gracie z „remikiem z ręki”, dopiszcie w kolumnie kary małe „×2”, żeby po grze było wiadomo, skąd wysoki wynik.
- Gracza, który odpadł, oznaczcie kreską pod jego ostatnią sumą — kolejne wiersze zostają puste.
Strategia dla początkujących
Na początku rozdania nie spieszcie się z odrzucaniem jokerów i asów — joker to najcenniejsza karta przy pierwszym wyłożeniu. Pamiętajcie jednak, że na koniec kosztuje najwięcej punktów karnych. Zbierajcie wysokie karty (figury i asy) do pierwszego wyłożenia, bo szybciej dają 51 punktów. Po wyłożeniu pozbywajcie się ich jako pierwszych. Obserwujcie stos odrzuconych: jeśli ktoś bierze z niego trójki, nie odrzucajcie mu kolejnej. Kiedy przeciwnik ma w ręce tylko dwie, trzy karty, zrzućcie najdroższe karty, nawet kosztem rozbicia układu.
Typowe spory
- Czy można dokładać przed własnym wyłożeniem 51? Zwykle nie: najpierw własne wyłożenie, dopiero potem dokładanie do cudzych układów.
- Ile jokerów w jednym układzie? Wiele rodzin dopuszcza najwyżej jeden joker w układzie i nie pozwala na dwa jokery obok siebie.
- Wzięcie karty z odrzuconych. W części domów wolno ją wziąć tylko wtedy, gdy od razu wykorzysta się ją w wyłożeniu.
